Lifetrigger

Lifestyle-voeding-make-up-
Lifestyle

Wat als ..?

‘Wat als’ …..? Deze vraag hield me nu al een tijdje bezig.
Eventjes iets anders dan beauty, maar heel persoonlijk ‘wat als’.

 

Ik was 40 jaar toen mijn jongste geboren werd, niet meer van de jongste, maar in deze tijd kijkt een mens daar niet meer van op. Maar toch, wat als ik jonger was geweest?

Mijn verjaardag viel ook tussen de zwangerschap, wat als ik dat slokje champagne niet had gedronken op mijn verjaardag?

Wat als ik toch meer had gerust tijdens de zwangerschap?

Ik kan nog zo een blad vullen met ‘Wat Als’, maar gelukkig is er vorige week een antwoord gekomen op mijn ‘Wat Als ‘.

 

Onze jongste heeft een multidisciplinaire stoornis, m.a.w een aangeboren ontwikkelingsstoornis.

De diagnose vergt een gespecialiseerd onderzoek op verschillende momenten in tijd en levensdomeinen ( gezin- school) d.m.v observatie, vragenlijsten……

Na een jaar op de wachtlijst, hebben ze bij mijn zoon dit onderzoek kunnen uitvoeren in een revalidatiecentrum hier bij ons in de buurt ( gelukkig niet te ver). In juni zijn ze naar zijn klas geweest voor observatie, en de laatste 14 dagen van juli moest hij alle dagen voor 2 uur naar het centrum. Niet altijd met volle goesting natuurlijk.

Daar heeft hij veel therapeuten leren kennen.

Onze jongste was een blije, normale baby, maar in de kleuterklassen begon het de juf toch te dagen dat er iets niet klopte met de vooruitgang volgens zijn leeftijd. De derde kleuterklas nog eens gedaan omdat hij niet schoolrijp was. Hij is geboren in november, dus hij haalt het wel in, zeggen de mensen.

Hij is een doorzetter, een knuffelbeer en vriendelijk ventje, maar aanvoelen dat je kind het moeilijk heeft op school, en hem niet kunnen helpen, voelde heel ongemakkelijk aan voor ons.

Eerste leerjaar door gesparteld, met hulp van logo en een geweldig juf! Maar hoe moest het verder? Wordt hij niet schoolmoe, of valt hij niet in depressie! Vele vragen.

Nu heeft de stoornis een naam en kunnen we een gepaste manier vinden om hem te helpen.

Dysfasie: een stoornis in de taalontwikkeling,

DCD of Dyspraxie: coördinatie ontwikkelingsstoornis ( ook wel Clumsy child syndrome genoemd). De therapeuten twijfelen of er autisme aanwezig is.

Zelf voelt hij ook dat hij anders is, en gaf ook aan dat de druk op zijn jonge schoudertjes zwaar is. Wat iedereen van hem verwacht, in deze moderne tijd!

Voor mij valt er ook een last af, want nu dat er iets op papier staat kan mijn zoon aangepaste hulp krijgen gedurende twee jaar. Eerst wel nog een wachtlijst van min 6 maand afwachten.  Met het      M-dicreet doet je niet wat je wilt. Ik kan hem niet zomaar naar een Bijzonder onderwijs sturen( waar alles op zijn tempo zou gaan), en  aangepaste hulp met je volledig zelf betalen, mutualiteit komt niet tussen.

Gelukkig staan we nu zo ver, ik zeg gelukkig want ik had het natuurlijk liever anders, dat mijn zoontje geen aangeboren ontwikkelingsstoornis had, maar gelukkig komt er nu HULP.

 

Hebben jullie, lieve lezers tips, laat ze gerust weten..

Liefs Veerle

 

4 Comment

  1. Hey,
    het is me zo herkenbaar die vragen die je stelt,
    heb dat ook met onze zoon,..wat als ik ook wat jonger was,.. en niet dat glaasje dronkt..,wat meer gerust had, … enz…
    Nu bij hem is ADD. (Attention Deficit Disorder) vastgesteld en hij staat nog steeds op de wachtlijst voor het revalidatiecentrum, ondertussen zijn we zelf wel gaan uitzoeken wat we al konden doen.
    Want zoals je schrijft, het voelt niet goed als je als ouder je kind niet kan verder helpen en hij zelf weet dat er iets ‘anders’ is aan hem.
    Zal toch pas meest gerustgesteld zijn als hij onder het team zal staan, wie weet kunnen onze kindjes nog samen gaan, het zal voor hen al een geruststelling zijn dat ze niet alleen ‘anders’ zijn 😉

    Ik ben er gerust in dat alles uiteindelijk wel goed komt, wens jullie ook veel succes.
    Groetjes
    Mieke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *